Uitleg over Credit Risk Transfer (CRT) obligaties

Kredietrisico staat al sinds jaar en dag centraal in het bankwezen. Wanneer een bank een lening verstrekt – of het nu een hypotheek, een autolening of een zakelijke financiering betreft – neemt zij het risico dat de kredietnemer in gebreke blijft. Traditioneel droegen banken dit risico volledig op hun balans. De afgelopen twintig jaar zijn er echter nieuwe structuren ontstaan ​​die financiële instellingen in staat stellen dit risico te herverdelen naar de bredere kapitaalmarkten. Een van de belangrijkste innovaties op dit gebied is de Credit Risk Transfer (CRT)-obligatie .

Wat zijn CRT-verbindingen??

CRT-obligaties zijn effecten die zijn ontworpen om een ​​deel van het kredietrisico van een leningportefeuille – vaak hypotheken – over te dragen van een bank of een door de overheid gesponsorde entiteit (GSE) zoals Fannie Mae of Freddie Mac naar particuliere investeerders. In wezen stellen CRT-obligaties kredietverstrekkers in staat om het wanbetalingsrisico van hun leningen te delen met institutionele beleggers, in plaats van alle potentiële verliezen zelf te dragen.

Dit stelt banken en GSE's in staat om:

• Verminder de kapitaalvereisten onder regelgevingskaders zoals Basel III en Basel IV .

• Maak ruimte op de balans om meer leningen te verstrekken.

• Bied beleggers die op zoek zijn naar rendement een nieuwe beleggingscategorie aan.

Hoe werken CRT-verbindingen??

De structuur van een CRT-obligatie is in sommige opzichten vergelijkbaar met hypotheekobligaties (MBS) , maar met een andere nadruk. In plaats van rente- en aflossingsbetalingen van leners door te berekenen, richten CRT-obligaties zich op het absorberen van kredietverliezen uit een onderliggende hypotheekportefeuille.

Zo werkt het doorgaans:

1. Er wordt een groep hypotheken geselecteerd, meestal kwalitatief goede leningen die al voldoen aan de criteria van Fannie Mae, Freddie Mac of de interne normen van een bank.

2. De uitgevende entiteit creëert tranches van CRT-effecten. Elke tranche vertegenwoordigt een risicolaag, waarbij tranches met een lagere rating eerst verliezen opvangen en tranches met een hogere rating alleen verliezen opvangen als er sprake is van ernstige wanbetalingen.

3. Beleggers kopen deze obligaties en ontvangen in ruil daarvoor periodieke couponbetalingen , waarvan de prijs is vastgesteld om het risico op verlies dat ze nemen te weerspiegelen.

4. Als leningen in de portefeuille in gebreke blijven, worden de verliezen toegewezen aan de CRT-investeerders in volgorde van trancheprioriteit, te beginnen met de obligaties met de laagste achterstand.

Deze verliesabsorberende functie onderscheidt CRT-obligaties van standaard MBS, waarbij beleggers doorgaans beschermd worden door een overheidsgarantie.

Soorten CRT-verbindingen

De CRT-markt heeft zich ontwikkeld tot verschillende afzonderlijke structuren, voornamelijk gedreven door Fannie Mae en Freddie Mac sinds 2013. Enkele veelvoorkomende formaten zijn:

• STACR (Structured Agency Credit Risk) – Uitgegeven door Freddie Mac.

• CAS (Connecticut Avenue Securities) – Uitgegeven door Fannie Mae.

• Particuliere CRT – Vergelijkbare structuren uitgegeven door banken of particuliere instellingen buiten het GSE-kader.

Elk van deze programma's geeft obligaties uit in verschillende risicocategorieën, vaak aangeduid als M1, M2, B1, B2 , enz., variërend van beleggingswaardige obligaties tot speculatieve hoogrentende obligaties.

Voordelen voor banken en GSE's

Voor emittenten bieden CRT-obligaties verschillende voordelen:

• Kapitaalverlichting: Door kredietrisico over te dragen, kunnen instellingen minder wettelijk vereist kapitaal aanhouden voor hun hypotheekportefeuilles.

• Liquiditeitsbeheer: Ze kunnen kapitaal hergebruiken voor nieuwe kredietverleningsactiviteiten, waarmee de groei van de woningmarkt wordt ondersteund.

• Marktdiscipline: Door particuliere investeerders te betrekken bij kredietrisico ontstaat een prijsmechanisme dat de visie van de markt op de hypotheekvoorwaarden weerspiegelt.

Voordelen voor investeerders

Voor beleggers bieden CRT-obligaties het volgende:

• Aantrekkelijk rendement: Hogere coupons in vergelijking met door overheidsinstanties uitgegeven hypotheekobligaties of staatsobligaties, vanwege de expliciete risicoblootstelling.

• Diversificatie: Blootstelling aan Amerikaanse woningkredieten, een activaklasse die niet direct gecorreleerd is met aandelen of bedrijfsobligaties.

• Risicospreiding: De mogelijkheid om blootstelling aan verschillende risiconiveaus te selecteren, van beleggingswaardige obligaties tot hoogrentende obligaties.

Betrokken risico's

Ondanks hun aantrekkingskracht brengen CRT-obligaties belangrijke risico's met zich mee:

• Kredietrisico: Beleggers kunnen hun hoofdsom verliezen als het aantal wanbetalingen hoger is dan verwacht.

• Liquiditeitsrisico: CRT-obligaties zijn minder liquide dan hypotheekobligaties van overheidsinstanties of staatsobligaties, en de handel is geconcentreerd bij gespecialiseerde instellingen.

• Marktrisico: De prijzen van CRT-obligaties kunnen aanzienlijk fluctueren als gevolg van schommelingen op de woningmarkt, rentetarieven of macro-economische omstandigheden.

• Regelgevingsrisico: Wijzigingen in het Amerikaanse woningbeleid, hervormingen van de GSE's (Government-Sponsored Enterprises) of kapitaalregels kunnen de economische haalbaarheid van de uitgifte van CRT's (Contract Research Trusts) beïnvloeden.

CRT-obligaties in de praktijk

De eerste grootschalige CRT-programma's werden in 2013 gelanceerd, toen Amerikaanse toezichthouders en beleidsmakers de blootstelling van de belastingbetaler aan hypotheekrisico's wilden verminderen na de financiële crisis van 2008. Sindsdien hebben Fannie Mae en Freddie Mac honderden miljarden dollars aan hypotheekrisico's overgedragen aan particuliere investeerders.

Een typische transactie zou er als volgt uit kunnen zien:

• Er wordt een portefeuille van 30 miljard dollar aan hypotheken voor eengezinswoningen geselecteerd.

• Fannie Mae geeft voor 1 miljard dollar aan CRT-obligaties uit, verdeeld over meerdere tranches.

• Beleggers kopen deze obligaties en nemen in ruil daarvoor een vastgesteld deel van de potentiële kredietverliezen voor hun rekening – bijvoorbeeld de eerste 500 miljoen dollar aan wanbetalingen.

• Als het aantal wanbetalingen lager is dan verwacht, ontvangen beleggers hun coupons en hoofdsom terug. Als het aantal wanbetalingen sterk stijgt, dragen zij de verliezen voordat de belastingbetaler dat doet.

De rol van CRT in financiële stabiliteit

CRT-bindingen worden vaak gezien als een win-winsituatie :

• Ze verminderen het systeemrisico door potentiële woningverliezen weg te halen van de overheidsbegroting.

• Ze stellen particuliere beleggers in staat risico's te dragen in ruil voor rendement.

• Ze zorgen voor transparantie en marktconforme prijzen voor het kredietrisico van hypotheken in de VS.

Critici stellen echter dat CRT-obligaties het risico kunnen verschuiven naar minder gereguleerde delen van het financiële systeem en de spanningen in een ernstige woningmarktcrisis kunnen verergeren.

Vooruitblik

Naarmate regelgeving zoals Basel IV de nadruk blijft leggen op kapitaalefficiëntie, zullen CRT-obligaties waarschijnlijk een belangrijk instrument blijven voor banken en GSE's. Ook de wereldwijde toepassing ervan zou kunnen toenemen: Europese banken hebben al geëxperimenteerd met vergelijkbare Significant Risk Transfer (SRT) -transacties, en Aziatische instellingen zouden dit voorbeeld kunnen volgen.

 

Voor beleggers zullen CRT-obligaties rendementskansen blijven bieden, maar alleen voor degenen die de complexiteit van het kredietrisico op de woningmarkt begrijpen en volatiliteit kunnen verdragen.